Hamileliğin getirdiği mide bulantısı ve reflü bende abartı boyutlara ulaşınca, yemeden içmeden kesilip, 4-5 kilo da verince, geçen Çarşamba günü kendimi Acıbadem'in konforlu odasında kolumda serumla yatarken buldum. 3 günlük bir hastane macerası, serumlu, sakin, kitaplı, dizili, pek tabi mide bulantılı ve sancılı. Lakin ben de tam hastaneye yatacak zamanı bulmuşum. Bir adet Anathema konseri ile "Üç Fidan" anıtı açılışını kaçırdım bunlara üzülüyorum, tabi iş yerindeki sıkıcı toplantılardan da kaytarmış oldum, bu da işin güzel yanı.
Cumartesi gecesi rüyamda bebeğimi gördüm ilk defa, "anneler günü" sabahına hoş bir sürprizle uyanmış oldum böylece. Erkek bir bebek, daha doğrusu bir "Fırat" :) Fırat'ın altı aylık hali, esmer kabak kafalı, sarı el örmesi bi tulum giydirmişim. Yukarı kaldırıp indiriyorum "Fırat"ı, hoşuna gidiyo, Fırat gülüşüyle "hihi" diye gülüyo. "Aferin oğluma" diyorum, ben kaldırıyorum, o gülüyo, "aferin oğluma" diyorum. -Ne alakaysa. Uzmanlar çocuğa sık sık aferin demenin pek iyi bir davranış olmadığı konusunda hemfikirlerken hem. Neyse rüya bu, ki benimkiler hep saçma olur- Sonra "Fırat" duruyo birden bana "Aferin" diyo. Oğlumun ağzından çıkan ilk sözcük bu oluyo: "Aferin". Meğerse rüyamda ben ne zamandır onun konuşmasını bekliyomuşum, onun da ilk kelimesi "Aferin" oluyomuş. Sonra uyandım işte. Kendi kendime ilk anneler günümü kutladım. Midem bulandı, kustum falan. Olsun. Ufaklığın rüyası beni hala şenlendirmekte.
Bir arkadaşıma bahsettim rüyamdan, internete girip araştırmış hemen rüyada "Aferin" görmenin anlamını, mail attı. Benim aklıma bile gelmez bunu yapmak. Neyse, pek de güzel bir tabiri varmış rüyanın: "Rüyanızda aferin almaya hak kazandığınızı görmeniz; üzüntülü ve kederli günler içinde bulunduğunuza ve bu sıkıntılı günlerin son bulacağına, huzurlu bir yaşama kavuşacağınıza, maddi yönden iyi bir duruma geleceğinize ve günah işlemekten sakınacağınıza delil sayılır." diye. Hoşuma gitti. Hihi:)
