iş güç çocuk saç baş

çok işim var dedim geldim
cumartesi sabahı şu kör olasıca ofise
oturdum oturdum çalışamadım
hurriyet'e baktım
yılmazım özdilimi okudum
twitter'a girdim bi RT yaptım
sevdiğim şarkıları dinledim youtube'da
oturduğum yerde suçluluk duygum arttıkça arttı
evde ağlayan bi çocuk bıraktım kolay değil

öğleden sonra da bi sosyalleşme durumumuz olacak
bu halde insan içine çıkılmaz
bi saçımı falan yaptırsam
hangi ara yaptırsam
kuaföre gitmek ölüm
eve gelen kuaför bulunmaz mı
vericem parası neyse valla

ofiste işler boyumu aştı
hafta içi hergün laptopu eve götürüyorum
bi halt edemeden geri getiriyorum
nasıl olacak bu işler
bu gidişle projeleri elime alıcam
yine de Levoşumun yanına dönmek istiyorum şimdi
hiçbir iş Cumartesi'yi de ufaklıktan ayrı geçirtecek meşruiyette değil di mi?
ben eve döneyim, laptopu alayım gece Levent uyuduktan sonra çalışırım
evet her gün bu yalanı kendime söyleyerek eve gidiyorum ama
bu akşam kesin çalışıcam, kesin.
şimdi parkta Levent'le oynamak gibisi yok.
Hoşçakal ofis, hoşçakal Bosch, bugün ziyaretim kısa sürdü
ama dediğim gibi gece sizin için çalışıyor olacağım.
byess.

günün sorusu: nasıl enerjik gözükülür?

Hayatın denklemini yazabilir misin Olric?
Ben yazmayı öğrendim galiba.

Korhan'ı Güzelyalı iskelesine bırakıp döndüğüm bu sisli, zeytin ağaçlı Mudanya yolu sabahında Satie'nin Gnossienne No.1'ini çalan TRT Radyo3 candan öte candır.