hayat,
üstüme çok fazla geliyorsun. "dur bir mola ver."

Soll-Ist

Sevgili yakın çevrem,
Lütfen artık bana "yorgun musun, uykunu alamadın mı?" diye sormayın. Ben artık bir miktar yaşlandım ve mevcut durumumum, yeni görünümüm budur. Bundan da kötü bir hal görürseniz o zaman sormanızda sakınca yoktur.
Bilginize, selamlar.

Virginia Woolf demişken, aklıma intihar eden kadınlar geldi. Ve tabi Nilgün Marmara. Yıllar önce kendisiyle nasıl tanıştığımı hatırladım: Bir gün bir kitap gördüm, kapağında bir kadın fotoğrafı. Dedim ki ben bu kadını bir yerden tanıyorum, evet evet çok tanıdık... Düşündüm düşündüm sonra nereden tanıdığımı buldum. O fotoğrafı görmeden kısa bir süre önce Vedat Türkali'nin Bir Gün Tek Başına'sını okumuştum ve romanın ana karakteri Günsel'in yüzünü kafamda tüm detaylarıyla hayal etmiştim. İşte o Günsel, hayalimdeki Günsel, Nilgün Marmara'nın resmiyle birebir örtüşüyordu.

Bir roman kahramanını, gerçekten yaşamış, yüzünü hiç görmediğin birinin yüzüne tüm detaylarıyla benzeterek kafanda canlandırmak nasıl bir hastalıklı durumdur bilemedim. O zaman hissettiğim gibi bir garip hissettim kendimi yine.