Hayatımda tanıdığım en öğretmen gibi öğretmen, öğrencilerinin bir tanecik Gülseren öğretmeni, bana kısacık zamanda pek çok şey öğreten, her haliyle asil kadın... Bu yıl bugün sana çiçek gönderemeyecek, seni arayamayacak olmak yokluğunu bir kez daha öyle derinden hissettiriyor ki... Seni kaybettiğimizi burada yazamadım, kabullenemedim çünkü, hala telefonum çalacak ve sana Levoşu uzun uzun anlatacakmışım gibi geliyor. Hiçbir zaman kabullenemeyeceğim kadar erken ayrıldın aramızdan...
Seni çok ama çok seviyoruz. Huzur içinde uyu canım annemiz, öğretmenimiz...
Yay !!! We are on the nice list!
10 yıl önce
2 yorum:
Nasil bir his oldugunu az cok biliyorum. Basiniz sagolsun.
Evet çok zor... Onu kaybettiğimizde 59 yaşındaydı daha. Gerçekten mükemmel bir insandı, çevresine ışık saçan, aydınlatan birisiydi. Köy enstitülü bir öğretmen olan babasının ışığında yetişmiş, kendisi öğretmen okulu mezunu, giyimi hali tavırlarıyla her zaman dört dörtlük bir Cumhuriyet kadınıydı, öğretmeniydi... Levent'le daha fazla vakit geçirebilmesini o kadar isterdim ki.
Yine de tek bildiğim bu hayatı hakkını vererek yaşadığı. Hep "benim kafamı alıp sağlıklı birine takacaksın bak neler yapıyor o zaman" derdi. Beyniyle vücudu birbirne uymuyordu. Hasta haliyle bile bir dakika oturmazdı, her an yeni birşeyler yapmak isterdi. Hep hızlı hareket ettiği bu hayattan aynı hızla çekip gitti işte..
Onu hiç unutmayacağız...
Yorum Gönder