girişte seramikler pırıl pırıl parlıyor
neredeyse kendimi göreceğim
salon, odalar
herşey yerine öyle yerli yerince yerleşmiş ki...
annem,
benden habersiz gelip
evimizi toplamış
bulaşıkları yıkamış, çamaşırları asmış, balkonları yıkamış, camları silmiş,
börek yapmış yememiz için.
ama eşyalar
hepsi öyle yerli yerinde ki
aylardır aradıkları yeri bulmuşlar sanki
aylar süren göçebelikten sonra olmaları gereken yerdeler
hepsi sevinçli.
kıpırdamaya korkuyorum
ya dağılırsa diye
ruhu bile dağınık bi insanım ya
rüzgarımla eşyalar yerinden oynayacak sanki.
oturdum mutfak sandalyesine
börekten bir dilim aldım
leziz
ıspanaklı.
sihirli
şu elleri annemin.
1 yorum:
Abla, kendimi nasıl tutamadım agladım yazıyı gorunce.. Normalde blogunu takıp etmek huyum degıldır :) ama bı kac tane okuyunca dayanamadım anılarım canlandıkca canlandı, Leventın fotograflarını gordum özledim sonrada agladım yaz buraya bıseyler artık bundan sonra takıp edıcem en azından burdayken.
Yorum Gönder